"โอ้ยฝนตกทั้งวันเลย จะออกไปไหนได้มั๊ยเนี่ย" เสียงบ่นพึมพำอยู่ริมขอบต่าง กึนซอกชะเง้อคออกมาจากประตูห้องนอน แล้วส่ายหน้ายิ้มๆ สองขาก้าวออกมาจากประตูห้องนอน แล้วมาหยุดยืนที่ข้างๆน้องสาว ที่ตอนนี้เอาแต่ยืนทำหน้ามุ่ย
"ฝนตกแบบเนี้ย แกจะออกไปไหนอีก"
"เฮียอ่ะ มันก็แค่ฝนตกเองนะ" ฉันหันมาพูดพร้อมเอียงคอมองเฮียซอกที่กำลังอยู่ในชุดนอนลายหมีพู =W=
"เอ่อน่า เดียวตอนเย็นเฮียพาไปกินชาบูแถว แม่น้ำฮัน" เฮียพูดปลอมฉันพลางตบไล่เบาๆ แล้วเดินกลับเข้าไปในห้อง (ไปนอนต่อ)
นี่ก็บ่ายสองแล้ว ทำไมอากาศมันเย็นขนาดนี้นะ ไปหาชาอุ่นๆกินดีกว่า ว่าแล้วฉันก็เดินไปในครัว จัดแจงการชงชาไว้เรียบร้อย ขาดแต่
เอ๊ะ! กระปุกชาอยู่ไหนเนี่ย ฉันควานหากระปุกชาที่รักบนตู้สูงไปมาอยู่นาน
อะ อะ อะ! จะตกแล้วว แพล้งง! เอาจนได้
อ๊าก! ชาสุดที่รัก อุตส่าห์แบกใส่กระเป๋าหนีภาษีมาจากญี่ปุ่นเลยนะเนี่ย แต่นอนนี้กลายเป็นเศษใบไม้ไปแล้วว
จะเก็บดีมั๊ยเนี่ย.. ไม่เก็บดีกว่า ต้องให้เฮียซอกมาเก็บสิถึงจะถูก เพราะมันอยากเอาวางไว้บนตู้เอง ( น่าน = =)
ฉันเดินออกมาจากห้องครัว เลยอยากหาไรทำแก้เซ็ง เลยมานั่งดูโทรทัศน์ ไปพลางๆ รอเฮียตื่นแล้วไปกินชาบูด้วยกัน
"โอ๊ยยยย ว๊าง ว่าง" ฉันตะโกนด้วยอาการเบื่อสุดๆ
สมัครสมาชิก:
ส่งความคิดเห็น (Atom)
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น